من خیلی وقته وبلاگهای شما رو دنبال میکنم. ایا به نظر شما این درمانها همه موقتی نیست؟ و اون هم به خاطر تمرکز بیش از حد ما روی این موضوع نیست؟ ما شاید بیش از نصف عمر مون رو به این موضوع فکر کردیم و همه انرژیمون رو روی این موضوع گذاشتیم. به نظر من که اگه مدتی هم این موضوع درمان شده ناشی از واکنشهای عصبی خودمون بوده نه چیز دیگه. من که تصمیم به خودکشی گرفتم، هر چند که این تصمیمم صرفا به خاطر لکنت نیست ولی بدون رابطه با اون هم نیست. شما می تونید تو ذهنتون من رو آدم ضعیفی تصور کنید (که هر جور میلتونه) ولی من نمیخوام بقیه عمرم رو هم با فکر کردن به این موضوع معذب باشم. وقتی آدمهایی رو میبینم که از لحظه لحظه ی زندگیشون لذت میبرن از همه چی بدم میاد. من به خاطر این موضوع نه تنها همه ی لحظه هام با عذاب سپری شده، بلکه الان بیماری عصبی گرفتم و همیشه سر دردهای عصبی دارم. دیگه نه از خدا میترسم نه از عذاب جهنم (هر چند مجبورم اینجوری فکر کنم) تمام فکرم شده خلاصی از این دنیا. واقعا که چه زندگی مسخره ای داشتم که فکر به درمان لکنت یک جنبه ی مسخره ی آن بود.
امیدوارم که اون دنیایی وجود نداشته باشه ولی اگه وجود داشت میبینمتون. همه ی آرزوی ما اینه که یک روز بدون فکر به لکنت و بدون لکنت صحبت کنیم ( واقعا که چقدر بدبختیم) و تازه میدونیم که این آرزو هیچ وقت عملی نمیشه.
راست گفته اند که : "عدالت افسانه است

نوشته شده در یکشنبه هجدهم مرداد 1388ساعت 0:15 توسط مصطفی قاسمی برم سبز| |